Zdrowie publiczne interdyscyplinarnym kierunkiem studiów?

12.03.2019 2 minuty na przeczytanie artykułu

Kierunek studiów pn. „zdrowie publiczne” pojawił się w ofercie polskich uczelni wyższych w XXI w. Aktualnie w swej ofercie dydaktycznej posiada go 35 szkół wyższych z terenu całego kraju (wedle danych dostępnych w portalu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod adresem www.wybierzstudia.nauka.gov.pl).

 

Nazwa kierunku studiów nawiązuje do pojęcia o tej samej nazwie, zdefiniowanego przez Winslowa jako nauka i sztuka zapobiegania chorobom, przedłużania życia i promocji zdrowia fizycznego poprzez wysiłek społeczności, higienę środowiska, kontrolę zakażeń, nauczanie zasad higieny intelektualnej, organizację służb medycznych i pielęgniarskich ukierunkowanych na zapobieganie chorobom i wczesną diagnozę oraz rozwój mechanizmów społecznych mających na celu zapewnienie każdemu indywidualnie jak i społeczności warunków życia pozwalających na utrzymanie zdrowia.

Podobnie jak szeroka pod względem przedmiotowym jest definicja zdrowia publicznego, tak samo rozległość tematyczna zagadnień podejmowanych w dydaktyce prowadzonej na ww. kierunku studiów, jak i w nauce, jest bardzo duża.

„Zdrowie publiczne” jest zatem bez cienia najmniejszej wątpliwości kierunkiem studiów o interdyscyplinarnym charakterze, mieszczącym się w obszarze nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej a także w obszarze nauk społecznych. Studenci podejmujący kształcenie na tym kierunku uzyskują wiedzę jak i umiejętności z zakresu nauk medycznych (np. anatomii, fizjologii, propedeutyki chorób, epidemiologii, promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej) jak i nauk społecznych, takich jak np. pedagogika (w ramach pedagogiki zdrowia), psychologia (uczestnicząc w zajęciach z zakresu psychologii zdrowia), socjologia (w szczególności socjologii ogólnej oraz socjologii zdrowia), ekonomia (w ramach np. ekonomiki zdrowia, finansowania sektora ochrony zdrowia czy rachunkowości), nauk o zarządzaniu (w szczególności organizacji i zarządzania jednostkami ochrony zdrowia, np. szpitalami, przychodniami, jednostkami systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego itd.) a także prawa (najczęściej w zakresie podstaw prawa, prawa medycznego, prawa ochrony zdrowia, prawa pracy, rzadziej też prawa administracyjnego i prawa gospodarczego itp.).

W ramach kierunku uczelnie oferują liczne specjalności, takie jak np. organizacja i zarządzanie w ochronie zdrowia, body fitness i kosmetologia, gastronomia i dietetyka, elektroradiologia, ubezpieczenia zdrowotne i pielęgnacyjne, inspekcja sanitarna i epidemiologiczna, statystyka i informatyka medyczna, medycyna ratunkowa i zarządzanie kryzysowe, prawo medyczne w ochronie zdrowia Specjalności te – choć w zależności od uczelni prowadzącej studia na kierunku „zdrowie publiczne” ich nazwy są różne – wszystkie mają charakter co do zasady paramedyczny.

W związku z faktem, iż studia na kierunku „zdrowie publiczne” funkcjonują na poziomie zarówno studiów pierwszego jak i drugiego stopnia, studia magisterskie mogą być podejmowane przez absolwentów nielegitymujących się dyplomem ukończenia studiów licencjackich na kierunku „zdrowie publiczne”, a np. przez pielęgniarki, położne, dietetyków, elektroradiologów, ekonomistów, socjologów czy też ratowników medycznych. W przypadku tych ostatnich mamy do czynienia z ciekawą sytuacją, gdyż – pomimo braku przeszkód prawnych w uzyskaniu uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku „ratownictwo medyczne” – żadna uczelnia w Polsce nie oferuje kształcenia na studiach magisterskich na tym kierunku, wobec powyższego atrakcyjną dla ratowników medycznych posiadających wykształcenie wyższe licencjackie propozycją pozostaje podjęcie kształcenia na kierunku „zdrowie publiczne” w specjalności np. medycyna ratunkowa i zarządzanie kryzysowe czy też organizacja medycznych czynności ratunkowych i zarządzania kryzysowego na poziomie studiów drugiego stopnia.

Publikacja finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” na lata 2018-2019