Gian Franco Svidercoschi: Papież, który zapalił świat [RECENZJA]

21.12.2017 3 minuty na przeczytanie artykułu

pixabay.com

Na początku XXI wieku Kościołem katolickim wstrząsnęła decyzja o abdykacji papieża Benedykta XVI. Podobne wydarzenia po raz ostatni miało miejsce w 1415 roku, kiedy to Grzegorz XII podjął decyzję o opuszczeniu urzędu papieskiego. Jednak wkrótce wszyscy stali się świadkiem kolejnej niespodzianki. 13 marca 2013 roku po raz pierwszy od 1272 lat następcą świętego Piotra został kapłan nie pochodzący z Europy. Godność ta przypadła argentyńskiemu jezuicie Jorge Mario Bergoglio, który przyjął imię Franciszka. Objął on stery Kościoła w niezwykle trudnym momencie, kiedy wierni z coraz większą rezerwą patrzą na instytucję targaną skandalami finansowymi czy też pedofilskimi, a styl życia niektórych duchownych jest daleki od ewangelicznego ubóstwa.

 

Gian Franco Svidercosch, niezwykle doświadczony dziennikarz i watykanista, wieloletni redaktor ,,L’Obsservatore Romano”, a także autor kilkunastu książek dotyczących dialogu międzyreligijnego, pontyfikatu Jana Pawła II czy też przyszłości Kościoła katolickiego w swoim najnowszym dziele postanowił przyjrzeć się ponad czteroletniej działalności papieża Franciszka. Sam tytuł książki jest niezwykle wymowny, gdyż autor nawiązuje w nim do słów założyciela zakonu jezuitów – Ignacego Loyoli, który zachęcał członków Towarzystwa Jezusowego aby szli zapalać wszystko ogniem ewangelii. Jorge Mario Bergolio przedstawiony został jako żyjący słowem Bożym, obdarzony apostolską charyzmą kapłan, który niesie płomień postępu całemu Kościołowi.

Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej autor ukazuje Franciszka jako reformatora, który dzięki pochodzeniu z innego kręgu kulturowego jest w stanie spojrzeć na problemy trawiące Kościół z innej perspektywy. Papież, często osamotniony, musi stawić czoła licznym przeciwnikom zmian, a jego spontaniczność i dalekosiężna wizja sprawiają, że nierzadko zostaje niewłaściwie zrozumiany nawet przez najbliższych współpracowników.

W drugiej części przedstawiono wpływ papieża na politykę międzynarodową i dialog międzyreligijny. Franciszek zostaje ukazany jako osoba, która zgodnie z chrześcijańskim miłosierdziem otwiera nowe płaszczyzny dialogu z przedstawicielami innych religii oraz wyznań chrześcijańskich, jak również z państwami, w szczególności tymi, w których panuje niezwykle napięta sytuacja. Papież z Ameryki Południowej przywraca także godność światowym peryferiom przypominając o ubogich krajach południa, przy okazji potępiając krwiożerczy kapitalizm. Jorge Mario Bergolio dużą uwagę poświęca również kwestiom ekologicznym podkreślając, że ,,jeśli człowiek nadal będzie tak bezwzględnie wykorzystywał przyrodę, [to – przyp. M.S.] istnieje realne niebezpieczeństwo, że nie tylko ją zniszczy, ale również sam pierwszy padnie tego ofiarą”1).

Ostatnia część książki została poświęcona zmianom zachodzących w Kościele, które charakteryzuje powrót do nauczania Ewangelii oraz wdrażanie postanowień II Soboru Watykańskiego. Papież występuje przeciwko klerykalizmowi, przywracając głos ludowi Bożemu rozumianemu jako ogół kapłanów i świeckich chrześcijan, w szczególności kobiet, które są tak samo ważnymi członkami  Kościoła jak mężczyźni. Przede wszystkim Franciszek nieustannie podkreśla w swoim nauczaniu naczelną rolę miłosierdzia, które powinno być dostępne dla każdego człowieka.

Książka stanowi interesującą lekturę nie tylko dla katolików, ale dla wszystkich, którzy chcą poznać proces zmian obecnie zachodzących w Kościele Rzymskokatolickim. Autor świetnie pokazuje, że ,,Franciszek pragnie >>Kościoła wychodzącego do ludzi<<, Kościoła, który – jak to często powtarza – gdyby nie wychodził z siebie, by ewangelizować, gdyby nie był wciąż w ruchu, a trwał sam dla siebie, toby się >>rozchorował<<2)”. Papież nadając większego znaczenia decentralizacji, kolegialności i synodalności, pragnie ,,(…) dążyć z jednej strony do tego, by każdy Kościół lokalny w coraz większym stopniu ponosił odpowiedzialność za inkulturację Ewangelii na własnym terytorium, a z drugiej – by poszczególne Kościoły dzieliły się swoim dziedzictwem duchowym i pastoralnym i wzajemnie z niego czerpały. W ten sposób można będzie – jak to jest powiedziane w Nowym Testamencie – żyć wiarą, która wzrasta wieloma różnymi głosami, w jedności i różnorodności, zachowując tożsamość, a zarazem pluralizm”3). Pontyfikat papieża Franciszka stanowi odpowiedź na wyzwania współczesności, ale dopiero czas pokaże czy zainicjowane przez niego zmiany trafiły na podany grunt i czy zmienią oblicze Kościoła.

Publikacja finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” na lata 2016-2017

   [ + ]

1.G. F. Svidercoschi, Papież, który zapalił świat, Kraków 2017, s. 99
2.Ibidem 79
3. Ibidem 33-34.