Alternatywne drogi kariery po studiach prawniczych cz. VI – komornik sądowy

07.05.2019 2 minuty na przeczytanie artykułu

pixabay.com

W dobie coraz to rosnącej liczby absolwentów studiów prawniczych, nieodzownym staje się poszukiwanie przez nich odpowiedniej dla siebie i zarazem perspektywicznej drogi zawodowej. Jedną z nich jest droga do wykonywania zawodu komornika sądowego.

 

Do głównych zadań komornika sądowego należy:

  • wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów zabezpieczenia na rachunku bankowym, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w ustawie z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego,
  • wykonywanie innych tytułów wykonawczych oraz tytułów egzekucyjnych, które podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności,
  • wykonywanie postanowień o zabezpieczeniu spadku lub sporządzanie spisu inwentarza.

Kwestie szczegółowe związane z wykonywaniem trudnej profesji komornika sądowego reguluje aktualnie ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych. Zgodnie z jej przepisami na stanowisko komornika sądowego może zostać powołana osoba, która spełni zasadniczo wszystkie poniższe warunki łącznie:

  • jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej,
  • posiada pełną zdolność do czynności prawnych,
  • cechuje ją nieskazitelny charakter,
  • nie była karana za przestępstwo lub za przestępstwo skarbowe,
  • nie ma statusu podejrzanego o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego,
  • ukończyła wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskała tytuł zawodowy magistra prawa (lub ewentualnie ukończyła zagraniczne studia prawnicze, ale uznane w Polsce),
  • jest zdolna do wykonywania obowiązków komornika, biorąc pod uwagę jej stan zdrowia,
  • odbyła aplikację komorniczą i zdała egzamin komorniczy,
  • pracowała w charakterze asesora przez okres co najmniej 2 lat,
  • ukończyła 28 lat.

Na stanowisko komornika – na wniosek strony zainteresowanej – powołuje Minister Sprawiedliwości. Niniejsze czyni jednak po zasięgnięciu opinii właściwej izby komorniczej. Drogę do zawodu wyznacza zatem obowiązek odbycia aplikacji. Aby dostać się na nią, trzeba uzyskać pozytywny wynik egzaminu wstępnego z liczbą punktów kwalifikującą kandydata do przyjęcia w ramach określonego limitu miejsc. Aplikacja komornicza rozpoczyna się w świetle cytowanej wyżej ustawy dnia 1 stycznia każdego roku i trwa 2 lata. Do jej celów określonych ustawowo należą: zaznajomienie aplikanta z całokształtem pracy komornika, przygotowanie do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu oraz przyswojenie zasad postępowania zgodnie z etyką zawodową. Do programu I roku aplikacji należy m. in. odbycie szkolenia z zakresu funkcjonowania sądownictwa powszechnego.

 Warto dodać, iż aplikację komorniczą organizuje i prowadzi rada właściwej izby komorniczej na podstawie ramowego programu aplikacji ustalonego przez Krajową Radę Komorniczą w porozumieniu z Dyrektorem Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, zatwierdzonego przez Ministra Sprawiedliwości. Aplikacja jest odpłatna. Aplikant w czasie trwania aplikacji jest zatrudniony przez komornika. Przepisy ustawy wskazują, iż każdy komornik ma obowiązek zatrudnić w ciągu 3 lat co najmniej jednego aplikanta.

Do obowiązków aplikanta należy:

  • uczestniczenie w przewidzianych ramowym programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz praktykach,
  • samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych do zajmowania stanowiska komornika,
  • przestrzeganie dyscypliny szkolenia i pracy,
  • przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do kolokwium oraz sprawdzianów wiedzy przeprowadzanych w czasie aplikacji.

Osoba, która odbyła aplikację komorniczą, składa wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego do komisji egzaminacyjnej na obszarze właściwości rady izby komorniczej, w której odbyła aplikację. Udział w egzaminie komorniczym jest odpłatny. Egzamin komorniczy składa się z 4 części. Wszystkie z nich mają formę pisemną.

Pierwsza i druga część egzaminu komorniczego obejmuje rozwiązanie zadań, dotyczących czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Trzecia część egzaminu obejmuje z kolei rozwiązanie zadania, polegającego na przygotowaniu projektu czynności, o których mowa w art. 767 §5 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Czwarta natomiast część egzaminu komorniczego dotyczy rozwiązania zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu i zasad etyki polegającego na przygotowaniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu.

Szczegółowe zasady oceniania zadań na egzaminie komorniczym określa ustawa. Pozytywny wynik egzaminu komorniczego uzyskuje zdający, który z każdej części egzaminu komorniczego otrzymał ocenę pozytywną.

Publikacja finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” na lata 2018-2019