Alternatywne drogi kariery po studiach prawniczych cz. IV – doradca podatkowy

25.04.2019 2 minuty na przeczytanie artykułu

Atrakcyjnym zawodem dla absolwentów studiów prawniczych zainteresowanych prawem podatkowym (lub mówiąc szerzej – prawem finansowym) jest profesja doradcy podatkowego. Kwestie związane z drogą do tego zawodu reguluje ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.

 

Zgodnie z przepisem zawartym art. 2 wspomnianej wyżej ustawy, czynności doradztwa podatkowego obejmują:

– udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;

– prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg rachunkowych, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;

– sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;

– reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach o których już wspomniano, a więc dotyczących obowiązków podatkowych, celnych oraz – gdy są związane z tymi obowiązkami – również spraw z zakresu postępowania egzekucyjnego.

Aby wykonywać zawód doradcy podatkowego, należy uzyskać wpis na listę doradców podatkowych prowadzoną przez Krajową Radę Doradców Podatkowych. Aby tak się stało, osoba fizyczna ubiegająca się o takowy wpis musi spełnić łącznie następujące poniższe warunki:

– posiadać pełną zdolność do czynności prawnych,

– korzystać z pełni praw publicznych,

– być nieskazitelnego charakteru oraz swym dotychczasowym postępowaniem dawać rękojmię prawidłowego wykonywania profesji doradcy podatkowego,

– posiadać wyższe wykształcenie,

– odbyć w Polsce sześciomiesięczną praktykę zawodową (odbywaną po zdaniu egzaminu na doradcę podatkowego u doradców podatkowych lub w spółkach doradztwa podatkowego),

– złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin na doradcę podatkowego,

– wystąpić z wnioskiem o wpis na listę doradców podatkowych, lecz nie później niż w ciągu 3 lat od zdania egzaminu na doradcę podatkowego.

Egzamin (składający się z dwóch części – pisemnej i ustnej; ustna zdawana jest dopiero, gdy uzyska się pozytywny wynik z części pisemnej egzaminu) na doradcę podatkowego jest sprawdzeniem wiedzy, jak i umiejętności kandydata z następujących dziedzin (literalnie wymienia je ustawa o doradztwie podatkowym):

– źródła prawa oraz wykładnia prawa,

– analiza podatkowa,

– podstawy międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego;

– materialne prawo podatkowe;

– postępowanie przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi oraz postępowanie egzekucyjne w administracji;

– międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe prawo celne;

– prawo dewizowe;

– prawo karne skarbowe;

– organizacja i funkcjonowanie Krajowej Administracji Skarbowej;

– rachunkowość;

– ewidencja podatkowa i zasady prowadzenia ksiąg podatkowych;

– przepisy o doradztwie podatkowym i etyka zawodowa.

Jak stanowi ustawa, z dniem dokonania wpisu na listę doradców podatkowych osoba wpisana na nią nabywa prawo wykonywania zawodu doradcy podatkowego oraz używania tytułu „doradca podatkowy”.

Doradca podatkowy może wykonywać zawód jako osoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny rachunek lub w innej formie prawnej – ściśle wskazanej w treści ustawy o doradztwie podatkowym.

         

Publikacja finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” na lata 2018-2019